సోసో నుంచి సిద్ధో–కాన్హూ మైదానం వరకు
ఝార్ఖండ్ నేల మీద
ఒక ఉదయం సూర్యుడు ఉదయించలేదు…
ఒక తల్లి ఆశ ఉదయించింది!
రామ్‌గఢ్ జిల్లా…
దుల్మి బ్లాక్…
చిన్నదైన సోసో గ్రామం…
ఆ ఊరి మట్టిలో పుట్టిన ఓ మహిళ
తన కాళ్లకు చెప్పులు లేకపోయినా
తన కలలకు మాత్రం రెక్కలు తొడిగింది!
ఆమె పేరు—
కవితా కుమారి.
పేరు కవిత…
కానీ ఆమె జీవితం
కాగితంపై రాసిన కవిత కాదు…
కన్నీటితో రాసిన కవిత!
చెమటతో చెక్కిన కవిత!
పేదరికాన్ని ఎదిరించి
పరుగుతో రాసిన కవిత!
సోసో గ్రామపు దారుల్లో
ఇతరులు నడిచిన అడుగుజాడలు ఎన్నో…
కానీ ఆమె అడుగుజాడలు మాత్రం
ఒక తల్లి భవిష్యత్తును వెతికిన అడుగులు!
ఇటుకల బట్టీ పొగలో
ఆమె ఉదయాలు కరిగిపోయాయి…
కూలి చెమటలో
ఆమె రోజులు గడిచిపోయాయి…
కడుపు నింపడానికి
తన చేతులు ఇటుకలు మోశాయి…
కానీ—
తన పిల్లల భవిష్యత్తు కోసం
అదే చేతులు ఒకరోజు
కలలను కూడా మోశాయి!
ఉదయం నాలుగు గంటలు…
లోకం ఇంకా నిద్రలో ఉంది…
గ్రామం ఇంకా నిశ్శబ్దంలో ఉంది…
చీకటి ఇంకా దారిని విడిచిపెట్టలేదు…
అప్పుడు సోసో గ్రామం
ఒక తల్లి అడుగుల శబ్దం విన్నది…
టక్… టక్… టక్…
అవి అడుగులు కావు…
రెండు చిన్నారుల భవిష్యత్తు కోసం
కొట్టుకున్న తల్లి గుండె చప్పుళ్లు!
ఆమె దగ్గర
ఖరీదైన షూ లేదు…
ట్రాక్‌సూట్ లేదు…
ఖరీదైన శిక్షణ లేదు…
సౌకర్యాలున్న మైదానం లేదు…
ఉన్నది ఒక్కటే—
చీర!
చెమట!
చిరిగిన ఆశలు!
చిన్న పిల్లల ముఖాలు!
వాటికంటే పెద్దదైన ఒక కల!
ఆ చీరను ఆమె
శరీరానికి మాత్రమే కట్టుకోలేదు…
ఆ చీర కొంగులో
తన పిల్లల భవిష్యత్తును కట్టుకుంది!
ఒక్క చేత్తో చీర కొంగును పట్టుకుని
మరో చేత్తో జీవితాన్ని పట్టుకుని
ఆమె పరుగెత్తింది…
ఆ చీరను చూసి
ఎవరో సాధారణ వస్త్రం అనుకోవచ్చు…
కానీ నాకు అది
ఒక తల్లి జెండాలా కనిపించింది!
అది పేదరికం రంగు కాదు…
అది ఓటమి రంగు కాదు…
అది పోరాటానికి రంగు!
అది ఆత్మగౌరవానికి రంగు!
అది తల్లితనానికి రంగు!
ఆమె చీర గాలిలో ఎగరలేదు…
ఆమె చీరతో పాటు
ఒక కుటుంబం ఆశ ఎగిరింది!
తర్వాత వచ్చింది
సిద్ధో–కాన్హూ మైదానం…
అక్కడ గీతలు గీసి ఉన్నాయి…
ఒక చివర ప్రారంభం…
మరో చివర ముగింపు…
కానీ కవితకు
అది కేవలం 1600 మీటర్ల దూరం కాదు…
ఆమె మొదటి అడుగులో
పేదరికం ఉంది…
రెండో అడుగులో
వితంతు జీవితం ఉంది…
మూడో అడుగులో
ఇద్దరు పిల్లల ఆకలి ఉంది…
మరొక అడుగులో
వృద్ధ అత్తమామల బాధ్యత ఉంది…
ప్రతి అడుగుతో
ఒక కష్టం వెనక్కి వెళ్లింది…
ప్రతి శ్వాసతో
ఒక నిరాశ కరిగిపోయింది…
ప్రతి మీటరుతో
ఆమె తన జీవితాన్ని గెలుచుకుంది!
1600 మీటర్లు…
సాధారణంగా అది ఒక పరుగు…
కానీ కవిత పరిగెత్తినప్పుడు
ఆ 1600 మీటర్లు
ఆమె జీవితంలోని 1600 కథలయ్యాయి!
నిర్దేశించిన సమయం—
10 నిమిషాలు…
ఆమె తీసుకున్న సమయం—
కేవలం 6 నిమిషాలు!
ఆరు నిమిషాల్లో
ఆమె మైదానాన్ని దాటలేదు…
ఏళ్ల తరబడి తనను వెంబడించిన
పేదరికాన్ని దాటింది!
ఆరు నిమిషాల్లో
ఆమె గీతను దాటలేదు…
తన పిల్లల కోసం
విధి గీసిన గీతను దాటింది!
ఆమె పాదాలకు
మట్టి అంటుకుంది…
కానీ అదే మట్టి
ఆమెకు ఓటమి ఇవ్వలేదు…
ఆ మట్టే ఆమెకు బలం ఇచ్చింది!
ఆమె పాదాల కింద
సిద్ధో–కాన్హూ మైదానం ఉంది…
ఆమె గుండెల్లో
సోసో గ్రామం ఉంది!
ఆమె కళ్ల ముందు
తన పిల్లల ముఖాలు ఉన్నాయి…
ఆమె చెవుల్లో
పేదరికం చేసిన ఎన్నో ప్రశ్నలు ఉన్నాయి…
కానీ ఆమె పరుగులో
ఒక్క సమాధానం మాత్రమే ఉంది—
*“నేను ఓడిపోను!”*
సోసో గ్రామం నుంచి
సిద్ధో–కాన్హూ మైదానం వరకు
ఆమె దూరం పరిగెత్తలేదు…
ఆమె ఒక గ్రామం గౌరవాన్ని
తన వెంట పరుగెత్తించింది!
రామ్‌గఢ్ నేల
ఆమె పాదాలను తాకింది…
సిద్ధో–కాన్హూ మైదానం
ఆమె సంకల్పాన్ని చూసింది…
సోసో గ్రామం
ఆమె కోసం గర్వించింది…
మరి ఆ రోజు—
ఒక తల్లి పేరు
ఒక మైదానం దాటి
దేశం చెవుల్లోకి వెళ్లింది!
కవితా…
నీ దగ్గర డబ్బు లేకపోవచ్చు…
కానీ
నీ దగ్గర దానికి మించిన సంపద ఉంది—
నీ పిల్లల కోసం మండే గుండె ఉంది!
నీ దగ్గర షూ లేకపోవచ్చు…
కానీ
నీ పాదాలకు ఆగిపోవడం తెలియదు!
నీ దగ్గర ట్రాక్‌సూట్ లేకపోవచ్చు…
కానీ
నీ చీరలోనే ఒక సైనికుడి ధైర్యం ఉంది!
నీ వెనుక పెద్ద మనుషుల అండ లేకపోవచ్చు…
కానీ
నీ వెనుక రెండు చిన్న హృదయాలు
“ *అమ్మా… నువ్వు గెలవాలి”*
అని* పిలుస్తున్నాయి!
ఒక రోజు
నీ పిల్లలు పెద్దవాళ్లు అవుతారు…
వాళ్లను ఎవరో అడుగుతారు—
“మీ అమ్మ ఎవరు?”
అప్పుడు వాళ్లు
గర్వంగా చెబుతారు…
“మా అమ్మ…
చెప్పులు లేకుండా పరిగెత్తిన మహిళ కాదు…
మా భవిష్యత్తు కోసం
తన బాధల మీద పరిగెత్తిన తల్లి!”
అప్పుడు
సోసో గ్రామం నవ్వుతుంది…
రామ్‌గఢ్ గర్విస్తుంది…
సిద్ధో–కాన్హూ మైదానం
ఆమె అడుగుల ప్రతిధ్వనిని
మళ్లీ మళ్లీ వినిపిస్తుంది…
మరియు ఈ నేల చెబుతుంది—
*“పేదరికం ఆమెను ఆపలేదు…*
చీర ఆమెను ఆపలేదు…
చెప్పులేని పాదాలు ఆమెను ఆపలేదు…
ఎందుకంటే తల్లి గుండెలో పుట్టిన కలను
ప్రపంచంలోని ఏ శక్తీ ఆపలేదు!”**
కవితా కుమారి…
సోసో నీ ఊరు…
సిద్ధో–కాన్హూ నీ మైదానం…
చీర నీ వస్త్రం…
మట్టి నీ చెప్పులు…
చెమట నీ ఆభరణం…
పేదరికం నీ పరీక్ష…
పిల్లలు నీ ప్రేరణ…
పరుగు నీ సమాధానం…
ఆరు నిమిషాలు నీ విజయం…
కానీ—
నీ అసలైన గెలుపు
1600 మీటర్ల గీత దాటిన రోజున కాదు…
*నా పిల్లలకు మంచి భవిష్యత్తు కావాలి”*
అని నువ్వు నిర్ణయించుకున్న రోజే మొదలైంది!*
సోసో మట్టిలో పుట్టిన ఆ తల్లి…
సిద్ధో–కాన్హూ మైదానంలో పరిగెత్తిన ఆ అడుగు…
ఇక ఒక కథ కాదు—
పేదరికాన్ని జయించాలనుకునే ప్రతి తల్లికి
ఒక స్ఫూర్తి గీతం! ❤️
అక్క మీరు
పల్లె నేల పరిమళమును మోసుకొచ్చిన
ఒక సుందర జానపద గీతం…
సంప్రదాయ సౌందర్యమునకు
సజీవ రూపమై నిలిచిన
మధురమైన అరుదైన వీర ధీర కవిత మీరు… మీ ఈ పోరాటానికి విజయం తధ్యం 🚩కావాలనీ కోరుతూ….🚩
మీ
ఎనిబెర శ్రీకాంత్
Save or share this story as a newspaper-style Epaper Clip:
